Μια σειρά που ξεκινάς να την βλέπεις χαλαρά και που στην πορεία καθώς περνούν τα επεισόδια μετασχηματίζεται - ανατρέποντας την αρχική εντύπωση - στο καλύτερο δημιούργημα επιστημονικής φαντασίας που έχει υπάρξει ποτέ τα τελευταία χρόνια. Ένα ταίριασμα θρησκευτικού συναισθήματος , αισθησιασμού, μυθοπλασίας και ψυχισμού που οδηγεί σε πρωτόγνωρες συγκινήσεις. Εκεί που οι γραφές μπερδεύονται με την εσωτερική αναζήτηση και η ιστορία κάνει κύκλους ξανά και ξανά σε ένα απρόσμενο πεπρωμένο. Ο άνθρωπος φτιάχνει την μηχανή και η μηχανή στην προσπάθειά της να βελτιωθεί φτιάχνει τέλεια μοντέλα που μοιάζουν με ανθρώπους. Όχι μόνο εξωτερικά καθώς κάποια από αυτά αρχίζουν να ερωτεύονται ανθρώπους. Και έτσι η ιστορία επαναλαμβάνεται . Αυτό που για τους κύλωνες μοιάζει να είναι απεχθές και προσπαθούν να το εξοντώσουν με κάθε τρόπο, έρχεται ο έρωτας να το ανατρέψει. Ερωτηματικά και από τις δύο μεριές αν πλέον με τόσα κοινά χαρακτηριστικά μπορούν να αφανίσουν η μια φυλή την άλλη. Η ήρεμη φυσιογνωμία του κυβερνήτη Αντάμα και η σταθερότητα της φωνής του είναι φάρος μέσα στην τρικυμία της γενικότερης αστάθειας των τελευταίων μηνών , αναδεικνύοντας τον σε κορυφαία προσωπικότητα της σειράς. Άραγε θα μπορέσει ο δυναμικός έρωτας να νικήσει την στατικότητα των προγραμματισμένων κυλώνων; Θα μπορέσουν να συνυπάρξουν άνθρωπος και μηχανή; Έπεται η συνέχεια...Battlestar Galactica
Μια σειρά που ξεκινάς να την βλέπεις χαλαρά και που στην πορεία καθώς περνούν τα επεισόδια μετασχηματίζεται - ανατρέποντας την αρχική εντύπωση - στο καλύτερο δημιούργημα επιστημονικής φαντασίας που έχει υπάρξει ποτέ τα τελευταία χρόνια. Ένα ταίριασμα θρησκευτικού συναισθήματος , αισθησιασμού, μυθοπλασίας και ψυχισμού που οδηγεί σε πρωτόγνωρες συγκινήσεις. Εκεί που οι γραφές μπερδεύονται με την εσωτερική αναζήτηση και η ιστορία κάνει κύκλους ξανά και ξανά σε ένα απρόσμενο πεπρωμένο. Ο άνθρωπος φτιάχνει την μηχανή και η μηχανή στην προσπάθειά της να βελτιωθεί φτιάχνει τέλεια μοντέλα που μοιάζουν με ανθρώπους. Όχι μόνο εξωτερικά καθώς κάποια από αυτά αρχίζουν να ερωτεύονται ανθρώπους. Και έτσι η ιστορία επαναλαμβάνεται . Αυτό που για τους κύλωνες μοιάζει να είναι απεχθές και προσπαθούν να το εξοντώσουν με κάθε τρόπο, έρχεται ο έρωτας να το ανατρέψει. Ερωτηματικά και από τις δύο μεριές αν πλέον με τόσα κοινά χαρακτηριστικά μπορούν να αφανίσουν η μια φυλή την άλλη. Η ήρεμη φυσιογνωμία του κυβερνήτη Αντάμα και η σταθερότητα της φωνής του είναι φάρος μέσα στην τρικυμία της γενικότερης αστάθειας των τελευταίων μηνών , αναδεικνύοντας τον σε κορυφαία προσωπικότητα της σειράς. Άραγε θα μπορέσει ο δυναμικός έρωτας να νικήσει την στατικότητα των προγραμματισμένων κυλώνων; Θα μπορέσουν να συνυπάρξουν άνθρωπος και μηχανή; Έπεται η συνέχεια...Αγκαλιά
Όλοι ψάχνουμε για μια μεγάλη αγκαλιά. Μεγάλη κινητήριος δύναμη. Για αυτήν φτιάχνουμε σχέσεις, για αυτήν χωρίζουμε. Μερικοί παντρεύονται γιατί βρήκαν την αγκαλιά που ονειρεύονταν. Άλλοι παίρνουν διαζύγιο γιατί ανακάλυψαν ότι δεν τους εκφράζει πλέον αυτή που έχουν. Άλλοι κάνουν σεξ μόνο και μόνο για να αγκαλιαστούν στιγμιαία με κάποιον. Και ας μην το καταλαβαίνουν. Όσοι έχουν πληγωθεί φοβούνται να αγκαλιάσουν, να εμπιστευτούν, να παραδοθούν στην ανασφάλεια του ανέλπιστου. Όσοι δε δεν έχουν σχέση είναι το μόνιμο πράγμα που τους λείπει. Δυο χέρια που θα τους αγκαλιάσουν και θα τους θυμίσουν την σιγουριά που ένοιωθαν τότε που ήταν παιδία. Δυο χέρια όχι παραπάνω. Τα πολλά χέρια σε κατσιάζουν. Καλή τύχη …Κώδικας γυναίκα
Για άλλη μια φορά από το απόγευμα είχε μια παράξενη θλίψη που της θόλωσε τα μάτια. Είχε καταλάβει ότι είχε μια ευκαιρία να ζήσει όπως παλιά, δίπλα σε κάποιον, ευτυχισμένη. Φοβότανε όμως μήπως δημιουργηθούν οι ίδιες συνθήκες που την έφεραν σε αυτήν την κατάσταση. Να είναι μόνη και απογοητευμένη. Είχε στερηθεί πολλά στο παρελθόν και φοβότανε να αποκτήσει ομορφιά στην ζωή του μήπως τη χάσει και αυτή. Ίσως ήταν και θέμα χρόνου. Ίσως να μην είχαν κλείσει ακόμα οι πληγές, να μην είχαν απωθηθεί τόσο καλά οι αρνητικές θύμησες .Τώρα ήταν και πιο μεγάλη. Το περιβάλλον πιο πολύπλοκο γύρω της. Οι αλληλεπιδράσεις περισσότερες. Έπνιξε την θλίψη της στα δάκρυα. Το υγρό προσκέφαλό της ήταν η αντίθεση στην έρημο της ζωής της. Το δίλλημα μεγάλο και εκείνη πολύ μικρή για να το αντιμετωπίσει. Μα η ελπίδα καθόταν και έβλεπε αμέτοχη, σχεδόν απούσα . Γύρισε το βλέμμα της στην Ελπίδα και της είπε: «Ελπίδα μην σβήσεις, μην με αφήσεις, ΜΗ…»
Άδραξε την στιγμή.
Ο Γιώργος ξύπνησε το πρωί με ένα αγκομαχητό. Είναι για αυτόν άλλη μια δύσκολη μέρα. Ξεκινάει δουλειά το πρωί και τελειώνει το βράδυ. Έτσι περιμένει εγκλωβισμένος στις δυσάρεστες σκέψεις, να τελειώσει απλά και η σημερινή μέρα. Για να έρθει τι; Μία από τα ίδια την επόμενη;
Ήξερε ότι το πρωί έπρεπε η πρώτη του σκέψη να είναι ευγνωμοσύνη για αυτά που έχει. Να σκέφτεται τι είναι αυτό που περιμένει με αγωνία και ενθουσιασμό να κάνει σήμερα. Να σκέφτεται περισσότερο την θετική πλευρά της ζωής. Να μην είναι απλά και μόνο κλινικά ζωντανός, αλλά και ουσιαστικά. Τα ήξερε στην θεωρία μα στη πράξη …
Στην πράξη περνάγανε μέρες ολόκληρες χωρίς να υπάρχει καμία ευχαρίστηση. Μέρες χλωμές. Μέρες γκρίζες. Έτσι ζούσε ο Γιώργος μέχρι που σήμερα, καθώς περπατούσε σκυφτός στον δρόμο, άκουσε έναν ψίθυρο:
«ΖΗΣΕ ΟΣΟ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ. ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΟΛΗ»
Γύρισε και δεν είδε κανέναν. Ένα περίεργο αεράκι φύσηξε το πρόσωπό του και τον αναζωογόνησε. Και από τότε δεν ήταν ποτέ ξανά ίδιος. Τώρα ζούσε…
28 weeks later
Μια μέρα ξύπνησα και όλα είχαν αλλάξει. Οι άνθρωποι δεν ήταν πια ίδιοι. Ίσως είναι ή θεοποίηση του χρήματος. Ισως και μια αόρατη απειλή για μαζικές καταστροφές στον πλανήτη. Τα βλέμματα έχουν γίνει απλανή. Θεέ μου η ζομποποίηση έχει ξεκινήσει. Τα ζόμπι το μόνο που θέλουν είναι να ρουφάνε αίμα. Το αίμα των συνανθρώπων τους. Άρχισαν να πολλαπλασιάζονται ... Είναι τόσα πολλά... Έρχονται... Ίσως είναι πολύ αργά. Καλύτερα έτσι. Να γινώ και εγώ ένα από αυτά. Να μην με νοιάζει τίποτα, παρά μόνο πώς θα ρουφήξω αίμα. Θα αφεθώ.
Όχι, όχι, προλαβαίνω να ξεφύγω. Τα βλέπω από μακριά να έρχονται τρέχοντας καταπάνω μου. ΔΕΝ ΘΑ ΜΕ ΚΑΝΕΤΕ ΟΜΟΙΟ ΣΑΣ. ΕΧΩ ΑΚΟΜΑ ΑΝΘΡΩΠΙΑ. Τρέχω με όλη την δύναμη που μου έχει απομείνει για να τους ξεφύγω. Μέχρι πότε αλήθεια δεν ξέρω. Κρύβομαι σε ένα υπόγειο. Εκεί έχω χρόνο να σκεφτώ. Είμαι χαρούμενος. Είμαι ακόμα άνθρωπος…
Όχι, όχι, προλαβαίνω να ξεφύγω. Τα βλέπω από μακριά να έρχονται τρέχοντας καταπάνω μου. ΔΕΝ ΘΑ ΜΕ ΚΑΝΕΤΕ ΟΜΟΙΟ ΣΑΣ. ΕΧΩ ΑΚΟΜΑ ΑΝΘΡΩΠΙΑ. Τρέχω με όλη την δύναμη που μου έχει απομείνει για να τους ξεφύγω. Μέχρι πότε αλήθεια δεν ξέρω. Κρύβομαι σε ένα υπόγειο. Εκεί έχω χρόνο να σκεφτώ. Είμαι χαρούμενος. Είμαι ακόμα άνθρωπος…
Αγνές ψυχές
Πριν από ένα χρόνο, ένα αγόρι και ένα κορίτσι ένα βράδυ που θύμιζε πολύ εκείνα τα βράδια της δεκαετίας τού 60, ένωσαν την μοίρα τους στον αγώνα της ζωής και από τότε είναι πάντα μαζί.
Εκείνη στην αρχή ήταν διστακτική και φοβισμένη, ένα πληγωμένο σπουργιτάκι όπως η ίδια δήλωσε. Εκείνος προσπάθησε πολύ για να την κάνει να τον εμπιστευτεί .
Τελικά του είπε διστακτικά το ΝΑΙ. Αποφάσισε να πει ναι στην ζωή , ναι στην αγάπη, ναι στην καρδιά της. Ίσως να την άγγιξε το αεράκι από τα βράδια εκείνα της δεκαετίας του 60. Ίσως να κατάλαβε το μεγαλείο της ψυχής . Ίσως να αφουγκράστηκε την διαίσθηση.
Το μυαλό και καρδιά θα θυμούνται για πάντα την μαγεία στα δρώμενα που ακολούθησαν στο κοντινό παγκάκι, μπροστά στην ύπαρξη χιλιάδων λάμψεων από τα φώτα της πόλης και κάτω από τα άστρα του ανοιξιάτικου ουρανού.
Εκείνη στην αρχή ήταν διστακτική και φοβισμένη, ένα πληγωμένο σπουργιτάκι όπως η ίδια δήλωσε. Εκείνος προσπάθησε πολύ για να την κάνει να τον εμπιστευτεί .
Τελικά του είπε διστακτικά το ΝΑΙ. Αποφάσισε να πει ναι στην ζωή , ναι στην αγάπη, ναι στην καρδιά της. Ίσως να την άγγιξε το αεράκι από τα βράδια εκείνα της δεκαετίας του 60. Ίσως να κατάλαβε το μεγαλείο της ψυχής . Ίσως να αφουγκράστηκε την διαίσθηση.
Το μυαλό και καρδιά θα θυμούνται για πάντα την μαγεία στα δρώμενα που ακολούθησαν στο κοντινό παγκάκι, μπροστά στην ύπαρξη χιλιάδων λάμψεων από τα φώτα της πόλης και κάτω από τα άστρα του ανοιξιάτικου ουρανού.
Τα περσινά πυροτεχνήματα
Ο Γιώργος ήταν μόνος στο σπίτι. Η ώρα ήταν έντεκα. Δεν περνούσε αυτή η γαμημένη η ώρα. Ο χρόνος πήγαινε απελπιστικά αργά. Ήταν παραμονή Πρωτοχρονιάς. Και αυτός όπως και τόσοι άλλοι άνθρωποι βρέθηκε μόνος. Θυμότανε τις προηγούμενες πρωτοχρονιές. Γεμάτες από κόσμο, από ανθρώπους που τον αγαπούσαν και τους αγαπούσε. Όμως τώρα ήταν εκεί, στον καναπέ να βλέπει τηλεόραση. Στην ουσία δεν έβλεπε τίποτα. Άλλωστε τα μάτια του ήταν θολά από τα δάκρυα. Το κορμί του κουλουριασμένο, σε εμβρυική στάση. Τα χέρια του σταυρωμένα. Μια ώρα πέρασε και τις σκέψεις του διέκοψε η αντίστροφή μέτρηση. Επτά , έξι , πέντε, τέσσερα, τρία, δύο ένα, ευτυχισμένο το νέο έτος. Τα πρώτα πυροτεχνήματα ακουστήκανε. Σηκώθηκε από τον καναπέ. Βγήκε στο μπαλκόνι της καινούργιας του κατοικίας. Μπορούσε να τα βλέπει ξεκάθαρα. Σκέφτηκε πόσο τρελό ήταν να βλέπει κάτι τόσο όμορφο και να αισθάνεται τόσο άσχημα. «Στο διάολο όλα» ξεστόμισε χωρίς να το θέλει και μπήκε μέσα στο σπίτι. Από τις διπλανές πόρτες της πολυκατοικίας ακούγονταν χαμόγελα, φωνές χαράς, μετακινήσεις ανθρώπων. Σύρθηκε προς το κρεβάτι και προσπάθησε να κοιμηθεί. Δεν ήθελε να σκέφτεται τίποτα. Μα οι σκέψεις πολλές. Πολλές και βασανιστικές…«Γιώργο, έλα θα έρθεις μέσα ή θα την βγάλεις στο μπαλκόνι. Σε λίγο αλλάζει ο χρόνος» ακούστηκε μια γνώριμη φωνή. Ο Γιώργος έφυγε από το μπαλκόνι. Μπήκε μέσα. Φίλησε αγαπημένα του πρόσωπα. Ευτυχώς φέτος ήταν διαφορετικά…
Υπάρχει ακόμα ελπίδα….
Άλλος ένας χρόνος έφυγε… Χρόνια πολλά.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)