Χειμερινή Κολύμβηση

Πριν Καλά καλά ανοίξει τα μάτια του άνοιξε το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας για να δει τι καιρό κάνει. Το κρύο ήταν τσουχτερό. Το γνώριζε από την προηγούμενη μέρα κοιτάζοντας τον καιρό στο ίντερνετ. Μα εκείνο που τον ενδιέφερε είναι να δει πως κουνιούνται οι φυλλωσιές των δέντρων για να δει πόσο αέρα είχε ελπίζοντας να είναι μικρότερης έντασης από αυτόν που είχε διαβάσει.

Πήρε την τσάντα του και κατέβηκε να πάει στο αμάξι. Η πυλωτή πάντα έχει περισσότερο κρύο και ακόμα περισσότερο αέρα από τον κανονικό αποκαρδιώνοντας τον. «Που πάω ρε γαμώτο» σκέφτηκε. Μπήκε μέσα στο αμάξι μισοκοιμισμένος ακόμα. Το σκοτάδι επέμενε πεισματικά εμποδίζοντας την μέρα να έρθει. Στην διαδρομή σε κάποιο σημείο ψιχάλισε.

Καθώς έφτασε στην παράλια βγήκε από το αμάξι και το κρύο του διαπέρασε το κεφάλι. Άφησε τα πράγματα στην καμπίνα και χωρίς να βγάλει το μπουφάν άρχισε να τρέχει πάνω κάτω στην παράλια σε μια υστάτη προσπάθεια για να ζεσταθεί. Τα κύματα άφριζαν και ξεφούσκωναν γλείφοντας τις πατούσες του. Τα παρομοίαζε με τις δυσκολίες της ζωής. Την μια φουσκώνουν και έρχονται ορμητικά πάνω σου και την άλλη φεύγουν ξαφνικά με την πάροδο του χρόνου και το μόνο που μένει είναι η ανάμνηση του αφρού που δημιούργησαν. Γυρνώντας αριστερά το κεφάλι του στην θάλασσα είδε τον ήλιο να ανατέλλει σιγά σιγά μέσα στο βάθος της χρωματίζοντας τον ορίζοντα. Ήταν ένα μοναδικό θέαμα που τον άφησε έκπληκτο δίνοντας του κουράγιο και απομακρύνοντας κάθε ενδοιασμό που είχε ως τώρα για να βουτήξει. Είχε πλέον προθερμανθεί αρκετά και τώρα είχε περισσότερο θάρρος. Κατευθύνθηκε προς την τσάντα του και με γρήγορες κινήσεις γδύθηκε βιαστικά και φόρεσε το μαγιό του.

Η τελική ευθεία είχε αρχίσει. Ήξερε ότι δεν μπορούσε να κάνει πια πίσω. Δέχθηκε τα στοιχειά της φύσης πάνω του θαρραλέα, με πλήρη έλλειψη κακομοιριάς. Ήξερε ότι είναι καλύτερα να πέσει γρήγορα στην θάλασσα για να μην του φανεί η διάφορα. Έβαλε τις πατούσες στο παγωμένο νερό προχωρώντας με γρήγορα βήματα μέχρι το νερό της θάλασσας να φτάσει την μέση του. Κοντοστάθηκε λίγο και πασάλειψε τους ωμούς και το στήθος του με το παγωμένο νερό αφήνοντας ένα αγκομαχητό. Ύστερα βύθισε αργά το υπόλοιπο σώμα του μέσα. Άρχισε να νιώθει χιλιάδες τσιμπήματα ειδικά στο πάνω μέρος του σώματος του. Ξεκίνησε να κάνει ύπτιο και ο πόνος που αισθάνθηκε στο κεφάλι του του θύμισε την αντίστοιχη αίσθηση της παρατεταμένης επαφής του πάγου στο δέρμα. Άλλαξε σε εμπρόσθιο καθώς ο πόνος δυνάμωνε. Τώρα ο πόνος μεταφέρθηκε στο μέτωπο στα μάγουλα, στα μάτια αναγκάζοντας τον σε τακτά διαστήματα να βγάζει το κεφάλι του έξω από το νερό. Κοίταξε το ρολόι. Πέντε λεπτά είχαν περάσει μόνο άλλα του είχαν φανεί πολύ περισσότερα. Ξέρει όμως ότι όπως συνήθισε το σώμα έτσι θα συνηθίσει και το κεφάλι στο παγωμένο νερό.

Οι συνεχόμενες βουτιές θα τον βοηθούσαν σε αυτό. Παρατήρησε τα ψάρια γύρω του. Αλλά βρισκόντουσαν στον βυθό και σκάλιζαν την άμμο για να βρουν τροφή και άλλα κινούνταν σε κοπάδια προς την ίδια κατεύθυνση. Πόσο μαγευτικές ήταν οι αντανακλάσεις του ηλίου στον βυθό της θάλασσας. Πόσο όμορφα που ήταν μέσα στον βυθό. Μακριά από τις αναταράξεις της επιφάνειας, μακριά από τις φουρτούνες της ζωής. Έβγαλε το κεφάλι στην επιφάνεια κοιτάζοντας το χνώτο του που άχνιζε στον αέρα. Ένας άνθρωπος μόνος σε πλήρη αρμονία με την φύση. Μια παραλία δική του χωρίς τα βουητά και την καλοκαιρινή αναστάτωση. Ήθελε να καθίσει και άλλο μέσα άλλα γνώριζε ότι αυτό είναι επικίνδυνο. Άλλωστε είχε περάσει ήδη μισή ώρα.

Όταν βγήκε για άλλη μια φορά ο αέρας του χειμώνα τον πάγωσε ολοκληρωτικά. Μα το σώμα του δεν είχε δεχτεί ακόμα το τελικό σοκ. Το ντους που θα ακολουθούσε. Ένα δυο λεπτά ήταν αρκετά για να πάει στην καμπίνα, να σκουπιστεί και να αλλάξει. Η πετσέτα ακουμπούσε πάνω στο σώμα του και μετά βίας καταλάβαινε αν έχει σκουπιστεί η όχι. Περισσότερο πόνος ήταν , παρά αίσθηση. Το τρέμουλο του σώματος που προσπαθούσε να κερδίσει ξανά την θερμοκρασία του είχε ξεκινήσει εμποδίζοντας τον να φορέσει με ευκολία τα ρούχα του. Οι κινήσεις του ήταν αργές, προσεχτικές καθώς τα δάχτυλα δύσκολα υπάκουαν στις εντολές του εγκεφάλου.

Κατευθύνθηκε προς το αμάξι. Οι ενδορφίνες, κάτι σαν μορφίνη στον ανθρώπινο οργανισμό, είχαν απελευθερωθεί και μαζί τους οι αντικαταθλιπτικές και αναλγητικές τους ιδιότητες. Η ευφορία και η ζωντάνια που του προσέφερε απλόχερα το κρύο νερό, είναι αυτά που θα του δώσουν δύναμη για να το επαναλάβει την επόμενη φορά....

Παρελθόν - Το κελί 42

Αισθάνθηκε για άλλη μια φορά περιτριγυρισμένος από το παρελθόν του. Κοίταξε γύρω του τα τούβλα του κελιού. Γνώριζε οτι τα είχε τοποθετήσει αυτός ένα προς ένα στα 42 χρόνια της ζωής του. Όλες εκείνες οι επιλογές που είχε κάνει, οι στιγμές που είχε ζήσει, τα όνειρα που δεν είχαν πραγματοποιηθεί, οι αναμνήσεις που τον πληγώνουν, ήταν όλα εκεί και τον εγκλώβιζαν μειώνοντας την ευκινησία του στο παρόν. Κοίταξε κάτω και αναγνώρισε τις αλυσίδες στα πόδια του. Στο μονοπάτι της μοίρας ξεκίνησαν με αραχνοΰφαντους ιστούς και καθώς περνούσαν τα χρόνια και μειώνονταν οι επιλογές μετατράπηκαν σε βαριές αλυσίδες. Αρχικά σκέφτηκε πιθηκάκια είμαστε και ανεβαίνουμε ανάλαφρα το δέντρο της ζωής. Μπορούμε πολύ εύκολα να μεταπηδήσουμε από το ένα κλαδί του δέντρου στο άλλο. Όταν είμαστε στον κορμό μπορούμε να γευτούμε τους καρπούς οπουδήποτε κλαδιού και έχουμε την δυνατότητα να πάμε σε οποιαδήποτε διαδρομή. Μα όσο μεγαλώνει το δέντρο και απομακρυνόμαστε απο τον κορμό το κλαδί που βρισκόμαστε γίνεται και μικρότερο μέρος του δέντρου. Δυσκολευόμαστε να πάμε στα μακρινά κλαδιά κοιτάζοντάς τα με αδυναμία. Πως θα ήταν άραγε να είχα κάνει αυτό στη ζωή μου, η να μην είχα κάνει το άλλο; Πως θα ήταν ο εαυτός μου σε ενα παράλληλο σύμπαν με τις επιλογές που δεν έκανα, τους καρπούς τις ζωής που δεν έφαγα, αν οι σκοτεινές διαδρομές που πήρα είχαν φωτιστεί από το φως της τύχης και της λογικής; Συλλογιζόμενος το φως σήκωσε το κεφάλι και κοίταξε από το παράθυρο του κελιού τις ακτίνες του ήλιου που παιχνίδιζαν στον τοίχο. Κοντοστάθηκε στο παράθυρο που μεγάλωνε καθώς το πλησίαζε. Κοίταξε έξω και είδε τον εαυτό του ήρεμο να κάθεται σε ενα βράχο δίπλα στην θάλασσα. Ήταν σούρουπο, καλοκαίρι και τα χρώματα του ήλιου μπερδεύονταν γλυκά με τα κυματιστά νερά της θάλασσας. Το αεράκι χάιδευε το πρόσωπο του μα δεν ήταν το μονο που του κρατούσε συντροφιά. Δίπλα του ηταν ενα κορίτσι. Είχε γείρει το κεφάλι της στον ώμο του χαμογελώντας και σιγοτραγουδούσε ταιριαστά με τους ήχους της φύσης «Εχω ενα παπάκι που όλο κάνει πα που όλο κάνει πα πα πα πα πα»....Μονομιάς διαλύθηκαν τα τούβλα τις φυλακής, έσπασαν οι αλυσίδες που είχε στα πόδια του, έφυγε η σκοτεινιά του κελιού του. Τώρα επέλεξε να μείνει εκεί. Στον βράχο...

Battlestar Galactica

Μια σειρά που ξεκινάς να την βλέπεις χαλαρά και που στην πορεία καθώς περνούν τα επεισόδια μετασχηματίζεται - ανατρέποντας την αρχική εντύπωση - στο καλύτερο δημιούργημα επιστημονικής φαντασίας που έχει υπάρξει ποτέ τα τελευταία χρόνια. Ένα ταίριασμα θρησκευτικού συναισθήματος , αισθησιασμού, μυθοπλασίας και ψυχισμού που οδηγεί σε πρωτόγνωρες συγκινήσεις. Εκεί που οι γραφές μπερδεύονται με την εσωτερική αναζήτηση και η ιστορία κάνει κύκλους ξανά και ξανά σε ένα απρόσμενο πεπρωμένο. Ο άνθρωπος φτιάχνει την μηχανή και η μηχανή στην προσπάθειά της να βελτιωθεί φτιάχνει τέλεια μοντέλα που μοιάζουν με ανθρώπους. Όχι μόνο εξωτερικά καθώς κάποια από αυτά αρχίζουν να ερωτεύονται ανθρώπους. Και έτσι η ιστορία επαναλαμβάνεται . Αυτό που για τους κύλωνες μοιάζει να είναι απεχθές και προσπαθούν να το εξοντώσουν με κάθε τρόπο, έρχεται ο έρωτας να το ανατρέψει. Ερωτηματικά και από τις δύο μεριές αν πλέον με τόσα κοινά χαρακτηριστικά μπορούν να αφανίσουν η μια φυλή την άλλη. Η ήρεμη φυσιογνωμία του κυβερνήτη Αντάμα και η σταθερότητα της φωνής του είναι φάρος μέσα στην τρικυμία της γενικότερης αστάθειας των τελευταίων μηνών , αναδεικνύοντας τον σε κορυφαία προσωπικότητα της σειράς. Άραγε θα μπορέσει ο δυναμικός έρωτας να νικήσει την στατικότητα των προγραμματισμένων κυλώνων; Θα μπορέσουν να συνυπάρξουν άνθρωπος και μηχανή; Έπεται η συνέχεια...

Αγκαλιά

Όλοι ψάχνουμε για μια μεγάλη αγκαλιά. Μεγάλη κινητήριος δύναμη. Για αυτήν φτιάχνουμε σχέσεις, για αυτήν χωρίζουμε. Μερικοί παντρεύονται γιατί βρήκαν την αγκαλιά που ονειρεύονταν. Άλλοι παίρνουν διαζύγιο γιατί ανακάλυψαν ότι δεν τους εκφράζει πλέον αυτή που έχουν. Άλλοι κάνουν σεξ μόνο και μόνο για να αγκαλιαστούν στιγμιαία με κάποιον. Και ας μην το καταλαβαίνουν. Όσοι έχουν πληγωθεί φοβούνται να αγκαλιάσουν, να εμπιστευτούν, να παραδοθούν στην ανασφάλεια του ανέλπιστου. Όσοι δε δεν έχουν σχέση είναι το μόνιμο πράγμα που τους λείπει. Δυο χέρια που θα τους αγκαλιάσουν και θα τους θυμίσουν την σιγουριά που ένοιωθαν τότε που ήταν παιδία. Δυο χέρια όχι παραπάνω. Τα πολλά χέρια σε κατσιάζουν. Καλή τύχη …

Κώδικας γυναίκα


Για άλλη μια φορά από το απόγευμα είχε μια παράξενη θλίψη που της θόλωσε τα μάτια. Είχε καταλάβει ότι είχε μια ευκαιρία να ζήσει όπως παλιά, δίπλα σε κάποιον, ευτυχισμένη. Φοβότανε όμως μήπως δημιουργηθούν οι ίδιες συνθήκες που την έφεραν σε αυτήν την κατάσταση. Να είναι μόνη και απογοητευμένη. Είχε στερηθεί πολλά στο παρελθόν και φοβότανε να αποκτήσει ομορφιά στην ζωή του μήπως τη χάσει και αυτή. Ίσως ήταν και θέμα χρόνου. Ίσως να μην είχαν κλείσει ακόμα οι πληγές, να μην είχαν απωθηθεί τόσο καλά οι αρνητικές θύμησες .Τώρα ήταν και πιο μεγάλη. Το περιβάλλον πιο πολύπλοκο γύρω της. Οι αλληλεπιδράσεις περισσότερες. Έπνιξε την θλίψη της στα δάκρυα. Το υγρό προσκέφαλό της ήταν η αντίθεση στην έρημο της ζωής της. Το δίλλημα μεγάλο και εκείνη πολύ μικρή για να το αντιμετωπίσει. Μα η ελπίδα καθόταν και έβλεπε αμέτοχη, σχεδόν απούσα . Γύρισε το βλέμμα της στην Ελπίδα και της είπε: «Ελπίδα μην σβήσεις, μην με αφήσεις, ΜΗ…»

Άδραξε την στιγμή.



Ο Γιώργος ξύπνησε το πρωί με ένα αγκομαχητό. Είναι για αυτόν άλλη μια δύσκολη μέρα. Ξεκινάει δουλειά το πρωί και τελειώνει το βράδυ. Έτσι περιμένει εγκλωβισμένος στις δυσάρεστες σκέψεις, να τελειώσει απλά και η σημερινή μέρα. Για να έρθει τι; Μία από τα ίδια την επόμενη;

Ήξερε ότι το πρωί έπρεπε η πρώτη του σκέψη να είναι ευγνωμοσύνη για αυτά που έχει. Να σκέφτεται τι είναι αυτό που περιμένει με αγωνία και ενθουσιασμό να κάνει σήμερα. Να σκέφτεται περισσότερο την θετική πλευρά της ζωής. Να μην είναι απλά και μόνο κλινικά ζωντανός, αλλά και ουσιαστικά. Τα ήξερε στην θεωρία μα στη πράξη …

Στην πράξη περνάγανε μέρες ολόκληρες χωρίς να υπάρχει καμία ευχαρίστηση. Μέρες χλωμές. Μέρες γκρίζες. Έτσι ζούσε ο Γιώργος μέχρι που σήμερα, καθώς περπατούσε σκυφτός στον δρόμο, άκουσε έναν ψίθυρο:

«ΖΗΣΕ ΟΣΟ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ. ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΟΛΗ»

Γύρισε και δεν είδε κανέναν. Ένα περίεργο αεράκι φύσηξε το πρόσωπό του και τον αναζωογόνησε. Και από τότε δεν ήταν ποτέ ξανά ίδιος. Τώρα ζούσε…

28 weeks later


Μια μέρα ξύπνησα και όλα είχαν αλλάξει. Οι άνθρωποι δεν ήταν πια ίδιοι. Ίσως είναι ή θεοποίηση του χρήματος. Ισως και μια αόρατη απειλή για μαζικές καταστροφές στον πλανήτη. Τα βλέμματα έχουν γίνει απλανή. Θεέ μου η ζομποποίηση έχει ξεκινήσει. Τα ζόμπι το μόνο που θέλουν είναι να ρουφάνε αίμα. Το αίμα των συνανθρώπων τους. Άρχισαν να πολλαπλασιάζονται ... Είναι τόσα πολλά... Έρχονται... Ίσως είναι πολύ αργά. Καλύτερα έτσι. Να γινώ και εγώ ένα από αυτά. Να μην με νοιάζει τίποτα, παρά μόνο πώς θα ρουφήξω αίμα. Θα αφεθώ.
Όχι, όχι, προλαβαίνω να ξεφύγω. Τα βλέπω από μακριά να έρχονται τρέχοντας καταπάνω μου. ΔΕΝ ΘΑ ΜΕ ΚΑΝΕΤΕ ΟΜΟΙΟ ΣΑΣ. ΕΧΩ ΑΚΟΜΑ ΑΝΘΡΩΠΙΑ. Τρέχω με όλη την δύναμη που μου έχει απομείνει για να τους ξεφύγω. Μέχρι πότε αλήθεια δεν ξέρω. Κρύβομαι σε ένα υπόγειο. Εκεί έχω χρόνο να σκεφτώ. Είμαι χαρούμενος. Είμαι ακόμα άνθρωπος…