Το γράμμα ενός μεγάλου παιδιού.

Άγιε μου Βασίλη. Αντίθετα με τους άλλους δεν θα σου ζητήσω κάτι να μου φέρεις, αλλά κάτι να μου πάρεις. Για αυτό λοιπόν σου ζητώ να μου πάρεις μια συγκεκριμένη ρυτίδα από το μέτωπο. Την ρυτίδα που βρίσκεται εκεί ανάμεσα στα φρύδια. Αυτή την άσχημη, βαθιά θεόστραβη ρυτίδα. Άσχημη όσο οι καταστάσεις που την δημιούργησαν. Βαθιά όπως κα τα σημάδια που άφησε πίσω της. Στραβή όπως η μοίρα μερικών στην ζωή. Ένα πρωινό θέλω να σηκωθώ και να κοιταχτώ στον καθρέφτη και να μην υπάρχει, έτσι απλά και εύκολα, τόσο γρήγορα και εύκολα όσο δημιουργήθηκε. Θα περιμένω…

Beauty and the Βeast

«Είσαι όμορφη»

Όταν σε βλέπω παθαίνω. Η καρδιά μου αρχίζει να χτυπά δυνατά. Το βλέμμα μου δεν μπορεί να ξεκολλήσει από πάνω σου. Τα μαλλιά σου ανεμίζουν καθώς γυρίζεις να με κοιτάξεις. Το βλέμμα σου είναι το μόνο που ζητάω να βλέπω. Όταν γελάς γελάει μαζί σου η καρδιά μου. Το χαμόγελο σου είναι το βάλσαμο σε όλους τους πόνους μου. Θα ήθελα να σε ακούσω , να σε μυρίσω, να σε αγγίξω. Είσαι ότι ωραιότερο υπάρχει στην ζωή μου. Δεν θέλω τίποτα από σένα. Αγάπη χωρίς όρια αλλά και χωρίς ανταλλαγές. Θα ήθελα να είμαι μαζί σου συνέχεια. Θα ήθελα να κρατήσω για πάντα το συναίσθημα που έχω όταν είμαι μαζί σου, έστω και για λίγο. Είσαι η τελευταία σκέψη πριν κοιμηθώ και η πρώτη σκέψη όταν ξυπνήσω. Νοιώθω αδύναμος μπροστά στην ομορφιά σου. Νιώθω ανυπεράσπιστος όταν είμαι δίπλα σου. Σε έχω ερωτευτεί, μα δεν το ξέρεις. «Είσαι όμορφη» και δεν θέλω να ξέρω όλα τα άλλα…

«Είμαι άσχημος»

Καλύτερα έτσι. Καλύτερα που δεν ξέρεις ότι σε έχω ερωτευτεί. Αν το μάθεις θα με εκμεταλλευτείς και εσύ όπως και τόσες άλλες ... Θα θέλεις να είμαι δυνατός και ταυτόχρονα να σε αγαπώ. Δεν ξέρεις ότι αυτός που αγαπά είναι ευάλωτος, τρωτός. Θα ψάξεις σε μένα να βρεις τον Κούρκουλο ενώ εσύ δεν είσαι πια η Ζωή Λάσκαρη και πολύ περισσότερο δεν μπορείς να παίξεις στον «κατήφορο». Θα είσαι μαζί μου για να σου προσφέρω, να σε εξυπηρετώ. Θα θέλεις να ενασχολείσαι με εμένα από το πρωί μέχρι το βράδυ, πιστεύοντας ότι έτσι θα γεμίσει η κενή μίζερη ζωή σου. Όταν καταλάβεις ότι δεν παίζω πρωταγωνιστικό ρόλο στο σενάριο που έχεις πλάσει στο μυαλό σου, θα με πετάξεις στον κάλαθο των αχρήστων, νομίζοντας ότι εγώ φταίω για όλα. Και μετά θα είσαι περισσότερο κενή και μίζερη, μα δεν θα το παραδεχτείς ποτέ. Θα λες ότι περνάς καλά και ας κλαις από το πρωί μέχρι το βράδυ. Θα πείσεις τον εαυτό σου ότι δεν άξιζα για να μην τρελαθείς. Και μετά θα ψάξεις για άλλον και άλλον γιατί θα θες κάποιον που τα έχει όλα, ή τουλάχιστον στην αρχή έτσι θα νομίζεις. Κάποιον που να σε κάνει να αισθάνεσαι, γιατί αυτό είναι πιο δυνατό από όλα. «Είμαι άσχημος» και θα θέλεις να ξέρεις τα πάντα…

Η επιλογή

Το «βασιλόπουλο» καθότανε στο «κάστρο του» και σκεφτόταν για την άγνωστη αγαπημένη του. Τότε ακούστηκε ένας περίεργος θόρυβος, αισθάνθηκε ένα αεράκι στο πρόσωπό του και εμφανίστηκαν από το πουθενά, μαγικά πάνω στο κρεβάτι του δύο γράμματα : «Είσαι όμορφη», «Είμαι άσχημος». Τα άνοιξε. Τα διάβασε. Σκέφτηκε πολύ. Θα έστελνε ένα από τα δύο. Άραγε ποιο να ήταν;

Το δάσος

Ήταν μια φορά και έναν καιρό ένας άνθρωπος που περπάταγε στο δάσος. Στην διαδρομή αυτή του έμαθαν να έχει αξίες και ιδανικά. Νόμιζε ότι με αυτά θα μπορούσε να συνεχίσει χωρίς προβλήματα την πορεία του στο δάσος. Πίστευε ότι και οι υπόλοιποι γύρω του έχουν το ίδιο σύστημα αξιών και δεν ήταν λίγοι αυτοί που βρήκε στην διαδρομή και γίνανε ομάδα μαζί του. Μα στην πορεία του παρουσιάστηκε μπροστά του ένα θηρίο άγριο, μανιασμένο. Προσπάθησε να το αντιμετωπίσει με τις αξίες του. Μάταια. Προσπάθησε να το αντιμετωπίσει με τα ιδανικά του. Μάταια. Το θηρίο τον πλήγωσε, τον γέμισε δαγκωνιές, παραλίγο να τον σκοτώσει. Μα κάπως του ξέφυγε. Κρύφτηκε ,αποτραβήχτηκε σε μια σπηλιά, για να επουλώσει τις πληγές του. Εκεί είδε χαραγμένο πάνω σε ένα βράχο «επιβίωση σημαίνει διατήρηση στη ζωή ύστερα από την αντιμετώπιση αντίξοων συνθηκών» Τώρα περιμένει να γίνει καλά. Το βλέμμα του είναι κολλημένο στο βράχο…

Emo

Το όνομα μου είναι Εμο Τα μαλλιά μου πέφτουν πάνω στο ένα ή και στα δύο μάτια μου για να μην βλέπω την ασχήμια ετούτου του κόσμου Φοράω στενά παντελόνια για να φαίνεται πόσο αδύναμος είμαι. Έχω τρυπήσει όλο μου το σώμα με σκουλαρίκια για να εκφράσω την αντίδραση μου. Μου πήραν την αγάπη και την αγνότητα και το μόνο που μου έδωσαν είναι ένα κινητό, το κινητοσκουλαρίκι μου. Είμαι 17 ετών και προσπαθούν να με πείσουν όλοι να διαβάσω. Εγώ όμως ξέρω πως ότι και να κάνω η ανεργία με περιμένει. Δεν ξέρω πως να φτιάξω τον κόσμο καλύτερο. Το σχολείο είναι πολύ άσχημο για μένα. Κάνω κατάληψη μόνο και μόνο για να το αποφύγω, να ξεφύγω, να χαθώ. Φοράω μαύρα για να δείξω το πώς αισθάνομαι μέσα μου. Κάθε μέρα που περνάει είναι γκρίζα. Όχι δεν έχω μάθει να νιώθω και να αισθάνομαι πάρα πολύ όσο οι μεγάλοι. Από αυτό όμως που μπορώ να αισθανθώ τώρα, καταλαβαίνω την έλλειψη νοήματος στην ζωή μου. Εκτός από το να ακούω μουσική, όλη την ώρα . Άλλη μια κάλυψη των αισθήσεών μου. Το όνομα μου είναι Εμο και αισθάνομαι…

Το στερητικό σύνδρομο

Όταν ήρθε στην ζωή πριν από πέντε χρόνια και την έπιασε στα χέρια του ένιωσε ότι έπιανε τον κόσμο όλο. Δέθηκε μαζί της τόσο πολύ. Όχι δεν ήταν από τους μπαμπάδες που δεν ασχολούνται με τα παιδιά τους. Αντίθετα μάλιστα. Νόμιζε ότι θα την βλέπει και θα συνεχίσει να την βλέπει να μεγαλώνει… Τέσσερις μήνες χρειάστηκαν για να ανατραπούν όλα και πριν προλάβει η κόρη του να κλείσει τα τέσσερα αυτός αναγκάστηκε σε τέσσερις μέρες να φύγει από το σπίτι. Τώρα την βλέπει όπως ορίζει ο νόμος και η τυπική μάνα της. Ζητιάνος για το ίδιο του το παιδί. Αυτό το Σαββατοκύριακό δεν είναι το δικό του και για άλλη μια φορά δεν τον χωράει ο τόπος. Τριγυρνάει στο σπίτι πάνω κάτω σαν το ζώο στο κλουβί. Θα ήθελε να την πάρει τηλέφωνο να συναντηθεί μαζί της, να την αγκαλιάσει, μα πρέπει να περιμένει μέχρι την επόμενη Τετάρτη. Αναπολεί την φωνούλα της να του λέει «Μπαμπά σε αγαπάω, τόσο λίγο θα μείνουμε μαζί…» και να του φιλάει το χέρι, λες και είναι παπάς. Αυτός ο καταραμένος… Γυρίζει στην πραγματικότητα. Ο χρόνος έχει σταματήσει. Οι δείκτες του ρολογιού δεν κινούνται πια. Το σύνδρομο «της στέρησης μικρού παιδιού» τον έχει ξαναπιάσει. Μόνο μια εσωτερική κραυγή προσπαθεί να βρει το δρόμο της, από τα εσώψυχά του προς τα έξω… Σ’ ΑΓΑΑΠΑΑΑΩΩΩ… Άραγε το άκουσε κόρη του;

Πράγματα

Ξύπνησε για άλλη μια φορά μόνος στο διπλό κρεβάτι. Μια δική του ίσως προσωπική επιλογή. Παρόλο που είχε περάσει αρκετός καιρός συνέχισε να κοιμάται στην δική του την πλευρά και όχι στο κέντρο. Ήταν αρκετά νωρίς και δεν είχε βάλει ξυπνητήρι. Εδώ και καιρό το ξυπνητήρι ήταν στο κεφάλι του, όπως και τόσα άλλα... Σηκώθηκε πάνω και κοίταξε στον καθρέφτη. Τα μαλλιά του μπλεγμένα, ακούρευτα, το πρόσωπό του αξύριστο, ,κουρασμένο και τα μάτια θολά από το πότο της προηγούμενης νύχτας. Άνοιξε το παράθυρο για να μπει το φως του ήλιου Κοίταξε απέναντι από το κρεβάτι στην τηλεόραση. Δεν την είχε χρησιμοποιήσει εδώ και αρκετό καιρό όπως και τόσα άλλα… Αναλογίστηκε: δύο υπολογιστές, δυο LCD τηλεοράσεις, τρία dvd players, δύο Hi Fi ενισχυτές, έξι Hi Fi ηχεία, αυτός, ένας άνθρωπος και οι τέσσερις τοίχοι, εβδομήντα τετραγωνικά γεμάτα πράγματα που δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει. Πράγματα που καθώς τα πλησίαζε, κάθε ένα από αυτά του ψιθύριζε : Πού βρίσκεται η αγάπη;

Το σύμβολο του έρωτα

Την είχε συναντήσει σε τόπο μακρινό. Ήταν εκεί που λένε ότι όταν πας δεν σου αρέσει αλλά όταν φεύγεις λυπάσαι και ορκίζεσαι ότι θα επιστρέψεις. Όταν πήγε δεν ήξερε γιατί την λένε ερωτική πόλη. Όταν έφευγε το είχε καταλάβει. Είχε απλά ερωτευθεί. Την συνάντησε με την παρέα της σε κάποιο πούλμαν. Από την πρώτη στιγμή ήταν σαν να την ήξερε από παλιά. Μπορεί να ήταν και η ομοιότητα μαζί του που τον έκανε να την συμπαθήσει. Ίσως ήταν και αυτή η πόλη ή το γεγονός ότι ήθελε απεγνωσμένα να ερωτευθεί. Η φαντασία το όνειρο και η πραγματικότητα μπλέχτηκαν μεταξύ τους και δημιούργησαν την μαγική στιγμή. Βρέθηκαν να είναι ξαπλωμένοι αντικριστά. Λένε ότι το βλέμμα είναι ο καθρέφτης της ψυχής . Δεν θα ξεχάσει ποτέ τον τρόπο που τον κοίταζε την ώρα που της μιλούσε. Δεν θα ξεχάσει ποτέ το μεγαλείο των συναισθημάτων που αισθάνθηκε. Ίσως να ήταν και άλλοι κοντά, αλήθεια δεν θυμάται. Τι νόημα έχει άλλωστε. Η στιγμή ήταν αποκλειστικά δική τους. Η στιγμή είχε χαραχθεί για πάντα στην μνήμη του. Οι ψυχές τους είχαν απλά συνδεθεί. «Σ’ ευχαριστώ γλυκιά μου. Όνειρα γλυκά όπου και αν βρίσκεσαι…» σκέφτηκε και έκλεισε τα μάτια.